அன்று அவள் அத்தை வீட்டிலிருந்து வந்திருந்தாள்.
எனக்கு அது முதல் சந்திப்பு.
முதல் சந்திப்பு என்றாலே மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு சிறிய திருவிழா நடக்கும் அல்லவா?
அப்படித்தான் அன்று என்னுள்ளும் நடந்துகொண்டிருந்தது.
வெளியில் மட்டும் அதைத் தெரியவிடாமல், எதுவுமே பெரிதாக இல்லை என்பதுபோல நடிக்க முயன்றேன். அவளிடம் பேசுவதற்கு முன்னால் மனதுக்குள் நூறு வார்த்தைகளைத் தயார் செய்திருந்தேன். ஆனால் அவள் எதிரில் வந்ததும் அந்த நூறு வார்த்தைகளும் எங்கோ ஓடி ஒளிந்துகொண்டன.
அவளும் அமைதியாகத்தான் இருந்தாள்.
முகத்தில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை.
ரொம்பவும் கேஷுவலாக இருந்தாள்.
ஆனால் அவள் கண்கள் மட்டும்...
அவை என்னிடம் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டே இருந்தன.
அந்தப் பார்வையைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அப்போது எனக்கு தைரியம் இல்லை. ஆனால் அதை மறந்துவிடும் அளவுக்கு நான் அப்பாவியாகவும் இல்லை.
"வண்டியில போகலாமா?"
என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் கேட்டுவிட்டேன்.
அவள் சின்னதாகத் தலையசைத்தாள்.
நான் ஸ்ப்ளெண்டரை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.
எஞ்சின் சத்தத்தைவிட என் இதயத்தின் சத்தம்தான் எனக்குக் கேட்பது போல இருந்தது.
வண்டியை வழக்கத்தைவிட கொஞ்சம் வேகமாக ஓட்டினேன்.
அவள் பின்னால் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவள் எங்கே போக வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை.
நானும் எங்கே போகிறோம் என்று சொல்லவில்லை.
உண்மையைச் சொன்னால், எங்கே போகிறோம் என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை.
நகரத்தைத் தாண்டி, வீடுகள் குறைந்து, வயல்கள் தொடங்கியதும் மனதுக்குள் ஒரு அமைதி வந்தது.
கடைசியில் பழக்கமான ஒரு வயல் வரப்பின் அருகே வண்டியை நிறுத்தினேன்.
"இங்க கொஞ்சம் நடந்து போவோமா?"
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
ஒரு நொடி.
பிறகு சின்னதாகத் தலையசைத்தாள்.
அந்தத் தலையசைப்பில் சம்மதத்தைவிட நம்பிக்கையே அதிகமாக இருந்தது.
இருவரும் வயல் வரப்பில் நடக்கத் தொடங்கினோம்.
சுற்றிலும் பச்சை.
பச்சைக்கு நடுவே சின்னச் சின்ன நீர்க்கால்கள்.
காற்றில் ஈரமான மண்ணின் வாசனை.
தொலைவில் ஏதோ ஒரு பறவை கூவியது.
வரப்பின் ஓரத்தில் வளர்ந்திருந்த புல்கள் காற்றில் மெதுவாக அசைந்தன.
அந்தப் பெரிய உலகத்தில் அப்போது நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருப்பது போல இருந்தது.
அவள் என்னுடன் நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் பேசவில்லை.
நானும் பேசவில்லை.
சில நேரங்களில் இரண்டு மனிதர்களுக்கு இடையில் வார்த்தைகள் தேவையில்லாமல் போய்விடுகின்றன.
அன்று அப்படித்தான்.
அவள் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், நான் பார்த்துவிடுவேனோ என்று பயந்தவள் போல உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
முகத்தில் லேசான வெட்கம்.
அதைப் பார்த்தவுடன் என்னுள் ஏதோ ஒரு இனிய பதற்றம்.
"உனக்கு பயமா?"
என்று கேட்க நினைத்தேன்.
ஆனால் கேட்கவில்லை.
அவளுடைய அந்தச் சிறிய தயக்கத்தை அப்படியே ரசித்துக்கொண்டே நடந்தேன்.
சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு இடத்தில் நின்றேன்.
"உட்காரலாமா?"
அவள் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.
"இங்க பூச்சி எல்லாம் இருக்கும் போல... வேற எங்கேயாவது உட்காரலாமே."
சிரித்தேன்.
சிறிது தூரத்தில் ஒரு பெரிய பாறை இருந்தது.
"அந்தப் பாறை கிளீனா இருக்கு. அங்க உட்காருவோமா?"
அவள் மீண்டும் தலையசைத்தாள்.
இருவரும் அங்கே சென்றோம்.
அவள் எனக்கு கொஞ்சம் தூரமாக உட்கார்ந்தாள்.
அந்தத் தூரம் அப்போது எனக்குப் பெரியதாகத் தோன்றியது.
"இங்க வேற ஏதாவது இடம் இருக்கா?"
என்று அவள் கேட்டாள்.
"எனக்குத் தெரியல. ரொம்ப வருஷம் ஆச்சு நான் இங்க வந்தே."
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
"அப்புறம் இங்கே ஏன் கூட்டிட்டு வந்த?"
நான் சிரித்தேன்.
"இதுதான் எனக்குத் தெரிஞ்ச பாதுகாப்பான இடம்."
அவள் சிரிக்கவில்லை.
சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு மெதுவாகக் கேட்டாள்,
"யாராவது வந்துட்டா?"
"யாரும் வரமாட்டாங்க."
"உங்க அப்பா வந்தா?"
அந்தக் கேள்வியில் இருந்த தயக்கத்தை நான் மறக்கவே முடியாது.
"அவர் வரமாட்டாரு. இந்த வயல்ல இப்ப வேற ஒருத்தர் பயிர் வைக்கிறார்."
அவள் மெதுவாக மூச்சை விட்டாள்.
அந்த நிம்மதியைப் பார்த்ததும் எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது.
பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்பினேன்.
இந்த வயல் எங்கள் தாத்தா வாங்கியது என்று சொன்னேன்.
நான் சின்ன பையனாக இருந்தபோது தாத்தாவுடன் சைக்கிளில் அடிக்கடி இங்கே வந்த கதைகளைச் சொன்னேன்.
வயலை உழுது விதைப்பதற்குத் தயாராக்கும் நாட்களில் தாத்தாவுடன் வருவேன்.
அவர் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது நான் வரப்பில் ஓடிக்கொண்டிருப்பேன்.
வேலை முடிந்ததும் தியேட்டர் கடையில் ஐஸ் போட்டு சர்பத் வாங்கித் தருவார்.
சில நேரம் மிச்சர்.
சில நேரம் ஓமப்பொடி.
அந்தச் சிறிய விஷயங்களே அப்போது எனக்குப் பெரிய சந்தோஷமாக இருந்தன.
"சனி, ஞாயிறு வந்தாலே தாத்தாவோட வயலுக்கு வந்துருவேன்," என்றேன்.
அவள் அமைதியாக என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
"நீ என்ன செய்வ?"
அவள் சிரித்தாள்.
"நாங்க வீட்லதான் இருப்போம். ஏதாவது பேசிட்டு இருப்போம்."
"எதைப் பற்றி?"
"அதெல்லாம் தெரியாது..."
என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
"சிரிச்சு சிரிச்சு பல்லைக் காட்டிக்கிட்டு இருப்போம்."
அவள் சொன்ன விதம் என்னையும் சிரிக்க வைத்தது.
அவளுடைய சிரிப்பை அப்போது முதன்முறையாக அப்படி நெருக்கமாகப் பார்த்தேன்.
அது பெரிய சத்தமான சிரிப்பு இல்லை.
மெதுவாக மலரும் ஒரு பூவைப் போல இருந்தது.
பிறகு அவள் வீட்டைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தாள்.
அத்தைமார்கள்.
சித்தப்பாமார்கள்.
உறவினர்கள்.
வீட்டில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன சம்பவங்கள்.
யார் யாரிடம் என்ன சொன்னார்கள்.
யார் யாரை கிண்டல் செய்தார்கள்.
அவள் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்.
நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
ஆனால் உண்மையில் நான் கேட்டது அவள் வார்த்தைகளைவிட அவள் குரலைத்தான்.
அந்தக் குரல் அன்றுதான் எனக்குப் புதிதாக அறிமுகமானது.
அப்போது வெயில் கொஞ்சம் மேலேறியிருந்தது.
சூரியன் நேராக அவள் முகத்தில் விழுந்தது.
அவள் கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டாள்.
பிறகு பச்சை நிற சுடிதாரின் ஷாலை எடுத்து தலையில் போட்டுக்கொண்டாள்.
அந்தக் காட்சி...
இன்றும் என் நினைவில் அப்படியே இருக்கிறது.
பச்சை வயலின் நடுவே,
பச்சை நிற ஆடையில்,
அந்த ஷாலுக்குள் பாதி மறைந்த முகம் மட்டும் வெயிலைவிட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.
அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன்.
அவள் கவனித்துவிட்டாள்.
"என்ன?"
என்று கேட்டாள்.
"ஒன்னுமில்ல."
"அப்புறம் ஏன் அப்படிப் பார்க்கிற?"
பதில் சொல்லாமல் சிரித்தேன்.
அவளும் சின்னதாகச் சிரித்தாள்.
நான் கொஞ்சம் அருகில் நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன்.
அவள் உடனே கொஞ்சம் விலகி உட்கார்ந்தாள்.
நான் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் பார்த்தேன்.
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
"இப்படி பக்கத்துல உட்கார்ந்தா யாராவது பார்த்துடுவாங்க."
அவள் குரலில் கோபம் இல்லை.
வெட்கம் மட்டுமே இருந்தது.
அந்த வெட்கம் என்னிடம் ஏதோ ஒரு உரிமையைக் கொடுத்தது போலவும், அதே நேரத்தில் இன்னும் அதிகமாகத் தயங்க வைத்தது போலவும் இருந்தது.
சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தோம்.
பிறகு அவள் மீண்டும் என்னைப் பார்த்தாள்.
இந்த முறை பார்வையைத் திருப்பவில்லை.
அந்தப் பார்வையில் கேள்வியும் இருந்தது.
தயக்கமும் இருந்தது.
புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு உணர்வும் இருந்தது.
என்னுடைய மனம் அந்த ஒரு பார்வையில் எங்கோ தொலைந்து போனது.
அவள் கையைப் பார்த்தேன்.
ஒரு கணம்...
அந்தக் கையைத் தொடலாமா என்று மனம் கேட்டது.
அடுத்த கணம்...
தொட்டால் அவள் என்ன நினைப்பாள் என்று பயந்தது.
எப்படியோ தைரியத்தைச் சேர்த்து கை நகர்த்திய அந்தச் சிறிய நொடியிலேயே அவள் கூச்சத்துடன் கையை விலக்கிக்கொண்டாள்.
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
நான் எதுவும் பேசவில்லை.
அவளும் எதுவும் பேசவில்லை.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன.
"இவ்வளவு சீக்கிரமா?"
என்று அவள் பார்வை கேட்டது போலவும்,
"நான் உன்னைப் பிடிக்காமல் இல்லை..."
என்று அவள் கண்கள் சொல்லியது போலவும் இருந்தது.
அன்று காதல் என்ற வார்த்தையை நாங்கள் யாரும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அந்த நாளுக்குப் பிறகு அந்த வார்த்தைக்கு என்ன அர்த்தம் என்று எனக்குத் தெரிய ஆரம்பித்தது.
சுற்றிலும் பச்சை வயல்.
மேலே கொதிக்கும் வெயில்.
காற்றில் மெதுவாக அசையும் அவள் ஷால்.
வரப்பில் எங்களுக்கிடையே விழுந்திருந்த அந்தச் சிறிய தூரம்.
அந்தத் தூரத்தைவிட பெரியதாக இருந்த தயக்கம்.
அதையெல்லாம் கடந்து எங்களுக்குள் வந்து நின்ற ஒரு புதிய உணர்வு.
சிறிது நேரம் கழித்து வீட்டுக்குத் திரும்பலாம் என்று எழுந்தோம்.
வயல் வரப்பில் மீண்டும் இருவரும் நடந்தோம்.
வரும்போது இருந்த அமைதி அப்படியே இருந்தது.
ஆனால் போகும்போது அந்த அமைதியின் அர்த்தம் மட்டும் மாறியிருந்தது.
வண்டியின் அருகே வந்ததும் அவள் மீண்டும் பின்னால் உட்கார்ந்தாள்.
நான் ஸ்ப்ளெண்டரை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.
திரும்பும் வழியில் வண்டியை மெதுவாக ஓட்டினேன்.
அன்று ஏன் அவ்வளவு மெதுவாக ஓட்டினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.
அந்தப் பாதை இன்னும் கொஞ்சம் நீள வேண்டும் என்று மனம் நினைத்திருக்கலாம்.
வீடு நெருங்கியபோது அந்த நாள் முடிந்துவிடப் போகிறதே என்ற சிறிய வருத்தம் வந்தது.
அவள் இறங்கினாள்.
என்னைப் பார்த்தாள்.
எதுவும் சொல்லவில்லை.
நானும் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் உள்ளே சென்ற பிறகும் நான் சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றிருந்தேன்.
அன்றுதான் எனக்குப் புரிந்தது.
ஒரு மனிதரை முதன்முதலாகச் சந்திக்கும் நாள் என்பது எப்போதும் சாதாரணமான நாளாக இருக்காது.
சில மனிதர்கள் வந்து,
ஒரு சில மணி நேரங்கள் மட்டும் நம்முடன் இருந்துவிட்டு,
நம்முடைய நினைவுகளில் பல வருடங்களுக்கு இடம் பிடித்துவிடுகிறார்கள்.
அவளும் அப்படித்தான்.
அன்று அவள் என்னிடம் அதிகமாகப் பேசியது வார்த்தைகளால் இல்லை.
அவள் கண்களால்தான்.
அந்த வயல் வரப்பில் நடந்த முதல் சந்திப்பு...
No comments:
Post a Comment