என் காதல் கதைகள் –02

பள்ளியில் படித்த காலம்…

அந்த வயதில் யார் மீதும் எனக்கு எந்தவிதமான விருப்பமும் ஏற்பட்டதில்லை. காதல் என்றால் என்ன, ஒருவரை பார்த்து ஏன் மனசு மாறுகிறது என்றெல்லாம் பெரிதாக யோசித்ததுமில்லை.

ஆனால், ஒரு நாள் எல்லாமே மாறியது.

நானும் அவளும் ஒரே வகுப்பில் படித்தோம்.

அந்த வகுப்பு எனக்கு புதுசு. அந்த இடமும் புதுசு. அப்போது எனக்கு ஒரு புதிய நண்பன் கிடைத்தான். அன்றைய காலத்தில் நண்பர்களுக்குள் “மாப்ள”, “மச்சான்” என்று கூப்பிட்டு பேச ஆரம்பித்திருந்த வயசு.

ஒருநாள் திடீரென்று,

“டேய்… உன்னையே பார்த்துட்டு இருக்கா பாரு… பாரு… உன்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறா!” என்றான்.

நான் உடனே அவளைப் பார்க்காமல், “எங்கே?” என்று கேட்ட மாதிரி நடிப்பேன்.

பிறகு யாருக்கும் தெரியாமல் மெதுவாக அவளைப் பார்ப்பேன்.

அவள் உண்மையிலேயே என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்.

எங்கள் கண்கள் சந்திக்கும் அந்தச் சில நொடிகளில், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நான் மெதுவாகச் சிரிப்பேன்.

அவளும் பதிலுக்கு மெதுவாகச் சிரிப்பாள்.

அந்தச் சின்னச் சிரிப்பு போதும்… அந்த வயதில் என் மனசுக்குள் ஏதோ ஒன்று புதிதாகத் தொடங்கிவிட்டது.

நாள்கள் செல்லச் செல்ல, எங்கள் பார்வைகள் அதிகமானது.

நாங்கள் ஒருவரிடம் ஒருவர் அதிகமாகப் பேசவில்லை.

ஆனால், பேசாமலேயே நிறைய பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

வகுப்பில் நான் அவளைப் பார்ப்பேன்.

அவள் என்னைப் பார்ப்பாள்.

நான் சிரிப்பேன்.

அவளும் சிரிப்பாள்.

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அந்த வயதில் அந்த “அவ்வளவுதான்” என்பதே ஒரு பெரிய காதல் கதையாக இருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் எங்கள் வகுப்பில் இருந்த மற்ற மாணவர்களுக்கும் இது தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டது.

அவள் பெயரைச் சொல்லி என்னைக் கூப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

“டேய்… உன் ஆளு வர்றா!”

“அவளைப் பாரு!”

“இவனுக்கு அவதான்!”

என்று நண்பர்கள் கிண்டல் செய்வார்கள்.

நான் வெளியில் கோபப்பட்ட மாதிரி காட்டிக்கொண்டாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு விதமான சந்தோஷம் இருக்கும்.

அவளையும் அப்படித்தான் கிண்டல் செய்தார்களா என்று தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வமும் இருக்கும்.

அவளும் வெட்கப்பட்டு சிரிப்பாள்.

அந்தக் காலத்தில் ஒரு பார்வை, ஒரு சிரிப்பு, ஒரு கிண்டல்—இதுவே எங்களுக்கு பெரிய விஷயம்.

ஆனால், எங்கள் காதல் கதையில் ஒரு நாள் எதிர்பாராத திருப்பம் வந்தது.

வகுப்பறைக்கு வெளியே வைத்து ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார் "அப்போது நான் அவளை பார்க்க அவள் என்னை பார் பார்க்க ஒரே ரொமான்ஸ்"அப்போது டீச்சர் எங்களைப் பார்த்துவிட்டார்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் இங்கே வாங்க!”

என்று அழைத்தார்.

அந்த நொடியில் என் இதயம் தாறுமாறாகத் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

நண்பர்கள் எல்லோரும் எங்களைப் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

நாங்கள் இருவரும் தலை குனிந்துகொண்டு டீச்சர் முன்னால் போய் நின்றோம்.

டீச்சர் என்ன சொன்னார், என்ன தண்டனை கொடுத்தார் என்பதெல்லாம் இப்போது முழுமையாக நினைவில் இல்லை.

ஆனால், அந்த நேரத்தில் அவளுடன் சேர்ந்து டீச்சர் முன்னால் நின்ற அந்த நொடி மட்டும் இன்னும் மறக்க முடியவில்லை.

அன்று வீட்டுக்குச் செல்லும்போது கூட என் மனதில் ஓடியது ஒரே விஷயம்தான்—

“அவளும் என்னைப் பிடித்துதானே பார்த்தாள்… சிரித்தாளே…”

அது உண்மையிலேயே காதலா?

அல்லது பள்ளிப் பருவத்தில் தோன்றிய ஒரு அழகான கிரஷ்ஷா?

அப்போது அதற்கான பதில் எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் உண்மை…

யார் மீதும் ஏற்படாத அந்த உணர்வு, அந்த வயதில் அவள் மீது மட்டும் எனக்கு ஏற்பட்டது.

அந்தப் பள்ளி வகுப்பறை, நண்பர்களின் கிண்டல், அவளுடைய மெதுவான சிரிப்பு, எங்கள் கண்கள் சந்தித்த அந்த நொடிகள்…

இவை எல்லாம் சேர்ந்து என் வாழ்க்கையின் முதல் காதல் நினைவாக மாறிவிட்டன.

அதுதான் என் காதல் கதையின் அடுத்த பக்கம்…

வளரும்...

என் காதல் கதைகள்...

அவளுக்காக கடையம் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்தேன்.

அன்று அவள் பேருந்திலிருந்து இறங்கி, கையில் ஒரு பேக்குடன் நடந்து வந்தாள். நான் என் பைக்கில் அங்கே வந்திருந்தேன். அவளைப் பார்த்த அந்த நொடியில் என் மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம்.

ஒருபக்கம் சந்தோஷம்… இன்னொரு பக்கம் பயம்… அதைவிட அதிகமாக பதட்டம்.

யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று சுத்தி பார்க்க சீக்கிரம் கிளம்புவோமா யாராவது தெரிஞ்சவங்க பாத்துருவாங்க என்றாள் மென்மையாக 

“எங்கே அழைத்துச் செல்வது?” என்று எனக்கே தெரியவில்லை.

அந்த நேரத்தில் கடையத்தில் எனக்குத் தெரிந்த இடம் என்றால், எங்கள் வயல் மட்டும்தான். அந்த வயலில் ஒரு பெரிய பாறை இருந்தது. அந்தப் பாறைதான் அப்போது எனக்கு உலகத்திலேயே பாதுகாப்பான இடமாகத் தோன்றியது.

அதனால் அவளை என் பைக்கில் அழைத்துக்கொண்டு எங்கள் வயலை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். பாதை குண்டும் குழியுமாகதான் இருந்தது.

காலை நேரமாக இருந்தாலும் வெயில் பயங்கரமாக இருந்தது. சூரியன் தன் வெப்பத்தை முழுவதுமாக எங்கள்மீது கொட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

நான் பைக்கை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் மனம் மட்டும் வேறு எங்கோ ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அவள் என்ன நினைப்பாள்?

நான் அழைத்துச் செல்லும் இடம் அவளுக்குப் பிடிக்குமா?

என்னிடம் பேசுவாளா?

இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள் என் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

கடைசியில் எங்கள் வயலை அடைந்தோம்.

அங்கே இருந்த அந்தப் பாறையின் அருகில் அவளை அழைத்துச் சென்றேன். வெயில் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த நேரத்தில் அந்த வெயிலைக்கூட நான் கவனிக்கவில்லை.

ஏனென்றால், என் அருகில் அவள் இருந்தாள்.

அந்த நாள் நடந்தது பெரிய விஷயமாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் என் வாழ்க்கையில் அது மறக்க முடியாத ஒரு நாளாகிவிட்டது.

கடையம் பேருந்து நிலையத்தில் தொடங்கிய அந்த சந்திப்பு, என் வாழ்க்கையின் அழகான காதல் கதையாக மாறும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

இன்றும் அந்தப் பாறையை நினைத்தாலே, அந்த முதல் சந்திப்பும், அந்த பதட்டமும், அந்த பயமும், அவளை முதன்முதலில் பார்த்த அந்த நொடியும் என் கண்முன்னே வந்து நிற்கிறது.

அந்த நாளை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.

ஏனென்றால், அது அவளை நான் முதன்முதலில் பார்த்த நாள் மட்டுமல்ல…
என் காதல் கதையின் முதல் பக்கமும் அதுதான்.

வளரும்...