மதுரையிலிருந்து சென்னை வந்தபோது அவனிடம் இருந்த உடமைகள் மிகக் குறைவு.
இரண்டு பேண்ட்கள்.
ஐந்து சட்டைகள்.
மூன்று பேனாக்கள்.
ஒரு ஜோடி செருப்பு.
ஒரு ஜோடி ஷூ.
சென்னையில் அவன் பெயரில் இருந்த ஒரே விஷயம்—ஒரு சம்பளக் கணக்கு.
அவனுடைய கையில் இருந்தது இன்னொன்று.
அவனுடைய நாளிதழ் அலுவலகம் கொடுத்திருந்த பட்டன் போன்.
அவ்வளவுதான்.
சென்னை அவனுக்கு முற்றிலும் புதிய நகரம்.
எந்தத் தெரு எங்கே செல்கிறது என்று தெரியாது.
எந்த ரயில் எங்கே நின்று செல்லும் என்று தெரியாது.
யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று கூட தெரியாது.
ஆனால் அவனுக்கு ஒரு வேலை இருந்தது.
செய்தி பிரிவு.
முதலில் அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணி நகரத்தின் மருத்துவமனைகளையும் காவல் நிலையங்களையும் சுற்றுவது.
சென்னை மருத்துவக் கல்லூரி பிணவறை.
எக்மோர் ரயில் நிலைய காவல் நிலையம்.
சென்ட்ரல் ரயில் நிலைய காவல் நிலையம்.
கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனை.
ராயப்பேட்டை மருத்துவமனை பிணவறை.
ஸ்டான்லி மருத்துவக் கல்லூரி பிணவறை.
அவனுடைய நாட்கள் உயிருடன் இருப்பவர்களை விட இறந்தவர்களிடமே அதிக நேரம் கழிந்தன.
விபத்து.
தற்கொலை.
கொலை.
அடையாளம் தெரியாத உடல்கள்.
ரயில் விபத்துகள்.
மருத்துவமனைகளில் இறந்தவர்கள்.
அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு செய்திக்கும் பின்னால் ஒரு குடும்பத்தின் துயரம் இருந்தது.
அந்தத் துயரங்களுக்கு நடுவேதான் அவனுடைய வாழ்க்கையில் விஜிலா வந்தாள்.
விஜிலா மருத்துவக் கல்லூரியின் பயிற்சி மருத்துவர்.
அவளை முதலில் பார்த்தபோது அவன் ஒரு செய்திக்காக காத்திருந்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்து,
"நீங்க தினமும் இங்க வர்றீங்களே?"
என்று கேட்டாள்.
"வேலை."
"என்ன வேலை?"
"நாளிதழ்."
"செய்தியாளரா?"
அவன் தலையசைத்தான்.
அந்தச் சிறிய உரையாடல்தான் அவர்களுடைய அறிமுகத்தின் தொடக்கம்.
அதற்குப் பிறகு மருத்துவச் செய்திகள் அவனுக்கு விஜிலா மூலமாகக் கிடைக்கத் தொடங்கின.
ஒரு நோயாளியின் மருத்துவ நிலை.
ஒரு புதிய சிகிச்சை.
ஒரு மருத்துவக் கல்லூரி நிகழ்ச்சி.
ஒரு அவசர சிகிச்சை சம்பவம்.
அவள் தகவல் கொடுப்பாள்.
அவன் செய்தியாக எழுதுவான்.
அவர்களுடைய தொடர்பு முழுவதும் முதலில் துறை சார்ந்ததாகத்தான் இருந்தது.
ஆனால் விஜிலாவுக்கு மட்டும் அது அப்படியே இருக்கவில்லை.
---
அவனுக்கு விஜிலா ஒரு நல்ல நண்பர்.
அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.
அவளுடைய பேச்சு பிடிக்கும்.
அவளுடைய உதவும் மனம் பிடிக்கும்.
அவள் மருத்துவத் தகவல்களைத் தெளிவாகச் சொல்வது பிடிக்கும்.
ஆனால் காதல்?
அவனுடைய மனதில் அந்த எண்ணமே இல்லை.
விஜிலாவின் மனதில் மட்டும் அது வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அவள் அவனுடைய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டாள்.
அவன் குடித்த தேநீரை நினைத்தாள்.
அவன் அணிந்திருந்த சட்டையின் நிறத்தைக் கவனித்தாள்.
அவன் எந்த நாளில் எந்த பேண்ட் அணிந்திருந்தான் என்பதையும் தெரிந்துகொண்டாள்.
அவன் சாப்பிட்டானா என்று கேட்டாள்.
அவன் எப்போது வேலை முடிப்பான் என்று கேட்டாள்.
அவன் எங்கே தங்கியிருக்கிறான் என்று கேட்டாள்.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் அவள் முக்கியமானவளாக மாறிக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் அவளுடைய வாழ்க்கையில் அவன் எவ்வளவு பெரிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தான் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.
---
ஒருநாள் அவள் நேரடியாகக் கேட்டாள்.
"நான் உங்களுக்கு என்ன?"
அவன் சிரித்தான்.
"நல்ல நண்பர்."
அந்த இரண்டு வார்த்தைகள் விஜிலாவின் மனதை உடைத்துவிட்டன.
அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அது இல்லை.
"அதுக்கு மேல எதுவும் இல்லையா?"
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
"நீங்க நல்ல தோழி. அதுதான்."
அவள் சிரிக்க முயன்றாள்.
"சரி."
அன்று அவள் வழக்கம்போலவே அவனிடம் பேசினாள்.
ஆனால் வீட்டுக்குச் சென்றதும் அழுதாள்.
---
விஜிலாவின் வீடு அவன் உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது.
தந்தை மருத்துவக் கல்லூரி பேராசிரியர்.
தாய் மருத்துவக் கல்லூரி டீன்.
சென்னையின் மையப்பகுதியில் சொந்த அபார்ட்மெண்ட்.
வசதி.
பணம்.
பாதுகாப்பு.
ஒரே செல்ல மகள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் எதுவும் குறைவாக இருந்ததில்லை.
ஆனால் அவளுக்கு அவன் வேண்டும்.
அவனிடம் பணம் இல்லை.
அவளுக்கு அது தேவையில்லை.
அவனிடம் பெரிய வீடு இல்லை.
அவளுக்கு அது தேவையில்லை.
அவனிடம் காரில்லை.
அவளுக்கு அது தேவையில்லை.
அவளுக்கு அவன் மட்டும் போதும் என்று நினைத்தாள்.
ஆனால் அவனுக்கு அவள் தேவையில்லை.
அதுதான் பிரச்சினை.
---
காலப்போக்கில் அவன் பிணவறை செய்திப் பணியிலிருந்து நாளிதழின் மருத்துவச் செய்திப் பிரிவுக்கு மாறினான்.
அதனால் விஜிலாவுடனான தொடர்பு இன்னும் அதிகமானது.
"இந்த செய்தி உங்களுக்கு உதவும்."
"இந்த மருத்துவ விஷயம் சரியா எழுதுங்க."
"இதுக்கு ஒரு நல்ல பின்னணி இருக்கு."
அவள் தொடர்ந்து தகவல்களைத் தந்தாள்.
அவன் தொடர்ந்து செய்திகளை எழுதினான்.
அவளுக்கு ஒவ்வொரு செய்தி அழைப்பும் ஒரு காதல் அழைப்பைப் போல இருந்தது.
அவனுக்கு அது வேலை.
அவளுக்கு அது வாழ்க்கை.
---
ஒருநாள் விஜிலா அவனிடம் சொன்னாள்:
"நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்."
அவன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
"விஜிலா... நான் உங்களை அப்படி நினைக்கவே இல்லை."
அவள் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.
"நான் காத்திருக்கிறேன்."
"காத்திருக்காதீங்க."
"ஏன்?"
"என்னால உங்களுக்கு அந்த வாழ்க்கையை கொடுக்க முடியாது."
அவள் உடனே கேட்டாள்:
"எனக்கு என்ன வாழ்க்கை வேண்டும் என்று நீங்கள் எப்படி முடிவு செய்கிறீர்கள்?"
அவனிடம் பதில் இல்லை.
"நான் உங்களிடம் பணம் கேட்கல."
"எனக்குத் தெரியும்."
"வீடு கேட்கல."
"தெரியும்."
"உங்களிடம் காதல் மட்டும் கேட்டேன்."
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
"அதைத்தான் என்னால கொடுக்க முடியல."
---
அதற்குப் பிறகு அவள் மாறத் தொடங்கினாள்.
அவன் அழைத்தால் பேசுவாள்.
அவன் அழைக்காவிட்டால் காத்திருப்பாள்.
அவன் செய்தி அனுப்பாவிட்டால் கவலைப்படுவாள்.
அவன் வேறு யாரிடமாவது சிரித்துப் பேசினாலும் பொறாமைப்படுவாள்.
அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் தன்னைச் சுற்றியே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினாள்.
அவன் விலக முயன்றான்.
அவள் இன்னும் நெருங்கினாள்.
இறுதியில் அவன் தெளிவாகச் சொன்னான்:
"நம்ம இருவரும் இங்கிருந்து பிரிஞ்சிடலாம்."
அந்த வார்த்தை விஜிலாவால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
அன்று இரவு அவள் வீட்டில் தனியாக இருந்தாள்.
மேசையின் மீது அவனுடன் நடந்த உரையாடல்கள்.
அவன் எழுதிய செய்தித்தாள் துண்டுகள்.
அவன் கொடுத்த சிறிய பேனா.
அவனுடைய எண்ணை எழுதிவைத்திருந்த ஒரு காகிதம்.
அவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு உலகமே முடிந்துவிட்டது போலத் தோன்றியது.
தூக்க மாத்திரைகளை எடுத்துக்கொண்டு உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றாள்.
அதிர்ஷ்டவசமாக, அவள் குடும்பத்தினர் சரியான நேரத்தில் கவனித்தனர்.
மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.
உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது.
---
அந்தச் செய்தி அவனைச் சென்றடைந்தபோது அவன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அவன் உடனே மருத்துவமனைக்குச் சென்றான்.
விஜிலா கண்களைத் திறந்தபோது அவன் அவள் அருகில் நின்றிருந்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
"நீங்க வந்துட்டீங்களா?"
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
"நான் இறந்துட்டிருந்தா...?"
அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
"அப்படி பேசாதீங்க."
"நீங்க என்னை காதலிக்கலன்னு தெரியும்."
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
"ஆனா நான் உங்களை காதலிச்சது உண்மை."
அவன் கண்களில் முதல் முறையாக கண்ணீர் வந்தது.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு அவன் அவளைப் பார்த்த விதம் மாறியது.
காதலாக இல்லை.
ஆனால் பொறுப்பாக.
பரிதாபமாக.
அவளை மீண்டும் அந்த நிலைக்கு செல்ல விடக்கூடாது என்ற பயமாக.
---
சில மாதங்கள் கடந்தன.
விஜிலா குணமடைந்தாள்.
அவர்கள் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினர்.
ஆனால் இப்போது அவர்களுடைய பேச்சில் காதலின் வெப்பம் இல்லை.
ஒரு முடிந்துபோன உறவின் வலி மட்டும் இருந்தது.
ஒருநாள் விஜிலா அவனிடம் கேட்டாள்:
"நம்ம காதலிச்சோமா?"
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
நீண்ட நேரம் கழித்து சொன்னான்:
"நீ என்னை காதலிச்ச."
அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
"நீ?"
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த மௌனமே அவளுக்குப் பதிலாகிவிட்டது.
அவள் தலைகுனிந்தாள்.
"சரி."
அதற்குப் பிறகு அவர்கள் ஒருவரையொருவர் குற்றம் சொல்லவில்லை.
அவள் அவனை அதிகமாகக் காதலித்ததற்காக அவன் அவளை குற்றம் சொல்லவில்லை.
அவன் காதலிக்காததற்காக அவளும் அவனை குற்றம் சொல்லவில்லை.
சில காதல்களுக்கு குற்றவாளி யாருமில்லை.
அவை பிறப்பதற்கே ஒருபக்கம் மட்டும் போதாது.
ஒரு நாள் அவன் சென்னையை விட்டு வேறு பணிக்காகப் புறப்பட வேண்டியிருந்தது.
ரயில் நிலையத்தில் அவள் அவனைப் பார்க்க வந்திருந்தாள்.
அவனிடம் அதே பழைய எளிமை.
ஒரு பயணப்பை.
சில ஆடைகள்.
சில பேனாக்கள்.
அவனுடைய நாளிதழ் அடையாள அட்டை.
விஜிலா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
"நல்லா இருங்க."
"நீங்களும்."
"என்னை மறந்துடுவீங்களா?"
அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
"மறக்க முடியாது."
அவள் சிரித்தாள்.
"அதுதான் போதும்."
ரயில் தென்காசி நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
அவன் ஜன்னல் வழியாக அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ரயில் வேகம் எடுத்தது.
அவள் சிறிது சிறிதாக மறைந்தாள்.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் விஜிலா முடிந்துவிட்டாள்.
விஜிலாவின் வாழ்க்கையில் அவன் ஒரு காயமாகவும், ஒரு நினைவாகவும், ஒரு காதலாகவும் எஞ்சினான்.
அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காதலித்து பிரிந்தவர்கள் அல்ல.
அவள் அவனை காதலித்தாள்.
அவன் அவளை காதலிக்கவில்லை.
ஆனால் அந்தக் காதல் அவர்களுடைய இருவரின் வாழ்க்கையையும் மாற்றிவிட்டது.
சில காதல்கள் திருமணத்தில் முடியாது.
சில காதல்கள் சேர்வதில் முடியாது.
சில காதல்கள்...
ஒருவரின் இதயத்தில் வாழ்நாள் முழுவதும் இருந்து கொண்டு,
பிரிவில்தான் முடிகின்றன.
(2012 ஆம் ஆண்டு விஜிலாவின் அனுமதியோடு வாரமலர் பத்திரிக்கையில் என் சொந்த கதையை எழுதி ரூபாய் 500 பரிசு பெற்ற கதை)
