நடக்கச் சொல்லித் தரவா...

என் உயிரே,

இந்த கடிதத்தை எழுத ஆரம்பிக்கும் முன், பல முறை என் மனசு உன்னிடம் ஓடிப் போய்ட்டு திரும்பி வந்தது. சொல்லவேண்டிய வார்த்தைகள் நிறைய இருக்கிறது, ஆனா அவற்றை எப்படிப் போடுவது என்று தெரியாமல் என் விரல்கள் தடுக்கின்றன. உன்னிடம் பேசும்போது எல்லாமே எளிதாகிவிடும், ஆனால் இங்கே காகிதம் முன்னால் இருக்கும் போது என் இதயம் தான் பேசுகிறது.

நீ என் வாழ்க்கையில் வந்த நாளிலிருந்து, நான் என்னவென்று எனக்கே புரிய ஆரம்பித்தது. நான் சிரிப்பதற்கும், கோபப்படுவதற்கும், சின்ன சின்ன விஷயங்களில் மகிழ்வதற்கும் காரணம் நீயாகிவிட்டாய். உன் குரல் கேட்டால் என் நாளே மாறிவிடுகிறது. உன் நினைவுகள் என் இரவுகளையும் நிரப்புகிறது.

நீ அருகில் இல்லாத நேரங்களில் தான் உன் மதிப்பு இன்னும் அதிகமாக புரிகிறது. ஒவ்வொரு நொடியும் நீ இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். உன்னோடு பேசும் அந்த சிறிய நேரங்களுக்காகவே நான் முழு நாளையும் காத்திருக்கிறேன்.

நம்முடைய கனவுகள், நம்முடைய எதிர்காலம், நம்முடைய சின்ன சின்ன சண்டைகள்—இதெல்லாம் என் மனசுக்குள் ஒரு அழகான உலகம் கட்டி இருக்கிறது. அந்த உலகத்தில் நீயும் நானும் மட்டும் தான். நான் தவறாக இருந்தாலும் என்னை புரிந்துகொள்ளும் ஒரே மனிதர் நீ தான். அதனால்தான் நான் உன்னிடம் இவ்வளவு சுலபமாக என்னை முழுவதும் ஒப்படைத்துவிட்டேன்.

ஒரு நாள் நம்முடைய இந்த காதல் ஒரு நினைவாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு வாழ்க்கையாக மாறும் என்று நான் நம்புகிறேன். அந்த நாளை நான் காத்திருக்கிறேன்—உன்னுடன் கையை பிடித்து நடந்துகொண்டே போகும் அந்த நாளை.

அந்த பாதையில் நான் தடுமாறினால், என் கையை பிடித்து நடக்கச் சொல்லித் தரவா.