அது வெறும் பயணம் அல்ல,அது என் இளமையின் ஓர் அத்தியாயம்;

காலை இன்னும் முழுதாக விழிக்காத நேரம்,

மந்தமான நீல வெளிச்சத்தில் தெருக்கள் நெளிகின்றன,

தூங்கிக்கிடக்கும் வீடுகளின் சுவாசம் போல

மெல்ல நிசப்தம் பரவிக்கிடக்கும் உலகம்.

அந்த அமைதிக்குள் நான்—

பையைக் கட்டி, கனவுகளைக் தோளில் சுமந்து,

மூன்று மணி நேரப் பயணத்தின் முதல் அடியை வைக்கும் போது

இதயம் ஏதோ புதிதாய் துடிக்கத் தொடங்கும்.

பஸ் ஜன்னலில் ஒட்டிக்கிடக்கும் மழைத்துளிகள்

நேற்றைய நினைவுகளைப் போல மெதுவாக வழியும்;

அவற்றின் வழியே பார்த்தால்

விடியலின் முதல் வர்ணங்கள் வானில் படரத் தொடங்கும்.

சூரியன் இன்னும் முழுதாய் வரவில்லை—

ஆனால் அவன் வருவான் என்ற நம்பிக்கை

ஒவ்வொரு முகத்திலும் சிறிய ஒளியாக தெரியும்.

பாதையின் ஓரம் நின்ற மரங்கள்

என் பயணத்தை எண்ணிக்கொண்டே இருக்கின்றன போல;

ஒவ்வொரு நாளும் அதே பாதை,

ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் வேறொரு உணர்வு.

சில நேரம் சத்தம்—

சில நேரம் முழு அமைதி—

அந்த இரண்டிற்கும் நடுவே தான்

என் இளமை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

மாலை திரும்பும் பாதை வேறுபட்டது,

சூரியன் சோர்ந்து வீடு திரும்பும் நேரம் அது;

வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் எரிந்து கொண்டிருக்கும்,

நாளின் சுவடுகளை மெதுவாக அணைத்துக்கொண்டு.

மூன்று மணி நேரப் பயணம் மீண்டும்—

ஆனால் இப்போது மனதில் சுமை இல்லை,

பள்ளி சிரிப்புகள், நண்பர்கள் குரல்கள்,

அனைத்தும் காற்றில் கலந்து இசையாக மாறுகின்றன.

சில நேரம் சாளரத்துக்கு வெளியே பார்த்து

என்னவோ தேடிக்கொண்டே இருப்பேன்;

அந்த தேடல் என்ன என்று தெரியாது—

ஆனால் அது என் மனதின் அமைதிக்கான வழி.

பயணத்தின் சத்தத்தில் கூட

ஒரு தனி அமைதி இருக்கிறது;

அது வெளியில் இல்லை—

அது உள்ளுக்குள் உருவாகும் ஓசை.

அந்த நீண்ட பாதையில்

நான் மட்டும் அல்ல,

என் கனவுகளும் என்னோடு பயணம் செய்கின்றன.

காலை ஒவ்வொன்றும்

ஒரு புதிய தொடக்கம்,

மாலை ஒவ்வொன்றும்

ஒரு இனிய முடிவு.

அந்த மூன்று மணி நேரம்—

அது வெறும் பயணம் அல்ல,

அது என் இளமையின் ஓர் அத்தியாயம்;

விடியலை நோக்கி ஓடும் என் உள்ளத்தின் கதை.

நாளை மீண்டும் இதே பாதை,

இதே காற்று, இதே சாளரம்—

ஆனால் நான் ஒவ்வொரு நாளும் மாறிக்கொண்டே இருப்பேன்;

அந்த பயணம் என்னை மெதுவாக உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கும்.